|
من کیستم که لطف خود ابراز می کنی در را نیامده به رویم باز می کنی من چوب قهر کردن خود را نمی خورم از بس می آوری و مرا ناز می کنی اول تویی همیشه که لبخند می زنی اول تویی همیشه که آغاز می کنی من یک گناه کردۀ گردن شکسته ام آیا مرا دوباره سرافراز می کنی؟ بگذار خوب گریه کنم از خجالتم امشب که باز در به رویم باز می کنی گفتم پرم شکسته به دردت نمی خورم گفتی دلت شکسته و پرواز می کنی من آدمم یقین یقین می کنم که باز با یک "حسین" در دلم اعجاز می کنی رحمان نوازنی در روایت خوانده بودم آه بی تأثیر نیست من که اشک آورده ام با آه این تقدیر نیست عاقبت ترسم فشار قبر آرامم کند عاقبت ترسم بگویی فرصت تغییر نیست سال های سال اصرار تو و انکار من گرچه من دیر آمدم امّا تو گفتی دیر نیست نیست ارباب کرم را مانعی در فیض عام گر نباشد استجابت بنده بی تقصیر نیست دست شیطان نیز در بند است در ماه صیام من چرا شیطان نفسم در غل و زنجیر نیست روح سرگردان من را نیست ترس از ارتداد کوه عصیانی چو من را حاجت تکفیر نیست گر چه سرشار گناهم، عاشق مهدی شدم من خودم عاشق شدم خود کرده را تدبیر نیست چهره ی آن ماه را در خواب می بینم فقط یوسف زهرا مگر خواب مرا تعبیر نیست عباس احمدی &&&&&&&&&&& مناجات ( زمزمه های دعای کمیل )
یـارب گرفتـارم عبـد گنهکارم این جرم بسیارم تنها تو را دارم یا نور یا قدوس یا نور یا قدوس بنگر به آه من کوه گنـاه من روی سیاه من ای رب غفّارم یا نور یا قدوس یا نور یا قدوس من دل به تو بستم خالی بود دستم تا بودم و هستـم تنها تویی یارم یا نور یا قدوس یا نور یا قدوس سرتا قدم دردم عمـری گنه کردم این نالۀ سردم این چشم خونبارم یا نور یا قدوس یا نور یا قدوس این کوه عصیانم این چشم گریانم آلــودهدامــانم سنگین شده بارم یا نور یا قدوس یا نور یا قدوس یا قاضیالحاجات یا قابلالتوبات یا سامعالاصوات معبود ستارم! یا نور یا قدوس یا نور یاقدوس تـو ربّ معبـودم تو کل مقصودم من عبد مردودم تـو حـیّ دادارم یا نور یا قدوس یا نور یا قدوس سازگار ای ز ازل آشنای من ذکر تو روح دعای من این تو و لطف و عطای تو این منوجرموخطای من ظلمت نفسی خدای من ابر کرم بر سرم ببار رفته ز جان و تنم قرار دست گناهان بیشمار سلسله بسته به پای من ظلمت نفسی خدای من روی سیاه مرا ببین ناله و آه مرا ببین درد گناه مرا ببین عفو تو باشد دوای من ظلمت نفسی خدای من ای همه هستم عطای تو ای همه ذکرم ثنای تو ای ز کرم گشته جای تو در دل دردآشنای من ظلمت نفسی خدای من عبد سرافکندۀ توام گرچه بدم بندۀ توام بندۀ شرمندۀ توام گر نپذیری تو وای من ظلمت نفسی خدای من جرم و گناهم همه ببخش به ساقی علقمه ببخش به عصمت فاطمه ببخش گرچه نباشد جزای من ظلمت نفسی خدای من تو خالق داور منی در همه جا یاور منی راه منی رهبر منی بر کرمت اتکای منی ظلمت نفسی خدای من سازگار خدایا به اسم یا غفارت نظر کن به عبد گرفتارت به ذکرت به جودت میخوانمت که مهمان شده شب زنده دارت به آوای عظم سلطانک الهی و ربی من لی غیرک خدایا تو هستی تنها یارم به خاک درت سر می گذارم تویی تو تمام امید من به جز تو پناهی را ندارم منم خاک و تو اعلی مکانک الهی و ربی من لی غیرک چه غم ها زدودی از دل من گشودی گره از مشکل من بلا را گرفتی از جان و دل وِلا را سرشتی با گِل من به والایی ظهر امرُک الهی و ربی من لی غیرک من و بی فایی با مهربان تو و همنوایی با همزبان منو بی حیایی در معاصی تو و آشنایی با پشیمان تویی صاحب خفیَ مکرُک الهی و ربی من لی غیرک منو کوه عصیان یارب العفو تویی ماه غفران یا رب العفو منو درد نسیان از رحمتت تو و راه درمان یا رب العفو پناه بر تو از غلب قهرُک الهی و ربی من لی غیرک من عبد گنهکار، تو بخشنده به عفو خطاکار تو زیبنده خجالت کشم از لحظه ای که تو هستی به جای من شرمنده به هنگام و جرت قدرتک الهی و ربی من لی غیرک اگر تو نبخشی خطایم را صدا می کنم من آقایم را به قدری بگویم حسین حسین که سازی اجابت دعایم را به اسمی که شد فیه قضائک الهی و ربی من لی غیرک من آن ریزه خوار کوثری ام گدای عطای حیدریَم به پایین پای آقام سوگند که عمری علیِ اکبریَم به عشق امیرم قداتیتُک الهی و ربی من لی غیرک منم میهمان آشنایت تویی میزبان بنده هایت بیا و قدیم الاحسانی کن خودت روزی ام کن کربلایت قسم بر تقدست اسمائک الهی و ربی من لی غیرک سحرها به وقت گفتگویم گهی می نشینی رو به رویم به غم های مادر که می رسم دهد اشک روضا شستشویم به ماه مدینه فأسئلک الهی و ربی من لی غیرک محمودزولیده محبوب منی دلدار منی دادار منی غفار منی هم رب منی هم یار منی آگه زدل بیمار منی یا رب ارحم ضعف بدنی قد خم شده از با گنهم شرمنده از این بار گنهم ازغم برهان با یک نگهم از درگه خود دورم نکنی یا رب ارحم ضعف بدنی ای با همه لطف دم به دمت امشب به علی دادم قسمت آیا تو مرا با این کرمت درآتش دوزخ فکنی یا رب ارحم ضعف بدنی از تو نبود بخشنده تری هرگز به سوی نارم نبری تا ناز گنهکاری نخری اول دل او را می شکنی یا رب ارحم ضعف بدنی سازگار
من که رو سیاهم یا کریم و یا رب غرق در گناهم یا کریم و یا رب سیل اشک و آهم یا کریم و یا رب گشته سد راهم یا کریم و یا رب یا کریم و یا رب من هر آن چه هستم بنده تو هستم هر چه عهد بستم ای خدا شکستم هستی ام ز دستم رفت و وَرشکستم ده به خود پناهم یا کریم و یا رب یا کریم و یا رب ای خدای سبحان من ز بی نوایی در بر تو سلطان می کنم گدایی بر من پریسان کن شها عطایی چون که بی پناهم یا کریم و یا رب یا کریم و یا رب جز تو کس نداند راز این دل من عفو تو نماید حل مشکل من من ز ناتوانی گشته ام زمین گیر فصل نوجوانی رفت و من شدم پیر قامتم کمانی شد ز جرم و تقصیر در طریق راهم یا کریم و یا رب یا کریم و یا رب ز آب دیده شب ها وصف تو ستودم سر کشیده در هم جمله تار و پودم آن چه راز دل بود با تو گفته بودم آرام نگاهم یا کریم و یا رب یا کریم و یا رب احمدآرونی
گته کارم گته کارم گتهکار گرفتارم گرفتارم گرفتار شده روزم سیه تر از شب تار امان از بعد راه و با سنگین اغثنی یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین روا باشد گریبان را زنم چاک بر آرم ناله و بر سر کنم خاک شود تا نامه ی آلوده ام پاک بریزم از خجالت اشک خونین اغثنی یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین نه با کوه گناهم استقامت نه پیش آتش نارم شهامت امان از وحشت قبر و قیامت هم از آن دیده ام گرید هم از این اغثنی یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین امان از آتش و ضعف تن من امان از سختی جان کندن من نگر بر اشک دامن دامن من سرشک دیده و حال دلم بین اغثنی یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین به آیه آیه قرآن مبینت به حلم رحمه للعالمینت به اخلاص امیرالمومنینت به حق سوره ی طا ها و یاسین اغثنی یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین یا غیاث المستفیثین سازگار
من بندۀ روسیاهم این کوه جرم و گناهم این ناله و اشک و آهم با تو سخن دارم امشب یارب یارب یارب با آن همه لطف و رحمت از تو نکردم اطاعت دارم به رخ اشک خجلت ذکر توام بوده بر لب یارب یارب یارب ای خالق مهربانم مسکینم و ناتوانم بنگر که افتاده جانم پیوسته در تاب و در تب یارب یارب یارب از تو عطا و کرامت از من سرشک ندامت از بیم قبر و قیامت پیوسته هستم معذب یارب یارب یارب عزت ز تو ذلت از من لطفی کن ای حی ذوالمن این عبد آلوده دامن گردد به کویت مقرب یارب یارب یارب ای رب مولی الموالی بنگر که دارم چه حالی تو خالق ذوالجلالی من بندۀ تیره کوکب یارب یارب یارب جرمم بود بیشماره دادم ز کف راه چاره بر حال من کن نظاره به حق زهرا و زینب یارب یارب یارب سازگار مناجات (زمزمه های شبهای قدر)
الهـی بـه خوبـان عالم قسم به هفتاد و دو اسم اعظم قسم به عالم به آدم به خاتم قسم ز پا اوفتادم تو دستم بگیر اجرنا من النار یا مجیر دلم گشته بیمار و خواهم دوا که جز تو کند حاجتم را روا؟ به زنجیر نفس و به بنـد هوا اسیرم اسیرم اسیرم اسیر اجرنا من النّار یا مجیر به لطف و عطای تو خو کردهام رضــای تــو را آرزو کـردهام بـه درگاه عفـو تـو رو کردهام تو عفوم نما و تو عذرم پذیر اجرنـا من النّار یا مجیر منم نخل خشک و گنه، بار من اجـل آیـد از بهـر دیـدار من تو آگاهـی از جرم بسیـار من تو هستی سمیع و تو هستی بصیر اجرنـا من النّـار یا مجیر اگر چـه گنهکـار و آلودهام بـه امید عفـو تـو آسودهام پر از مهر مولا علی بودهام از آن دم که مادر مرا داده شیر اجرنـا من النّـار یا مجیر الهـی! من اقـرار کـردم بدم و لیکن تـو گفتـی بیا، آمدم به خاک تو روی توسل زدم شدم زار و شرمنده و سربهزیر اجرنـا من النّـار یا مجیر سازگار اگر بسوزی به قعر نارم ز قلب آتش ندا برآرم که من به جز تو کسی ندارم خدای منان خدای غفار الغوث خلصنا من النار هزار کوه گنه به دوشم به دیده اشکم به دل خروشم ندای عفوت بود به گوشم تویی کریم و من گنهکار الغوث خلصنا منالنار تمام عمرم گناه کردم که روز خود را سیاه کردم ولی به عفوت نگاه کردم به چنگ عصیان شدم گرفتار الغوث خلصنا من النار ز بار عصیان قدم خمیده ز غصه جانم به لب رسیده مگر ببخشی به اشک دیده عبادتم کم گناه بسیار الغوث خلصنا من النار به دیده اشک و به دل شراره نه تاب آتش نه راه چاره تویی که خواندی مرا دوباره کرم نمودی بر این گنهکار الغوث خلصنا من النار به خون عباس و عون و جعفر به حلق خشک علیاصغر به اشک لیلا به فرق اکبر به اشک زینب در آن شب تار الغوث خلصنا من النار اگر رد استم اگر بد استم نه راه زهرا به کوچه بستم نه پهلوی فاطمه شکستم به خون محسن به آل اطهار الغوث خلصنا من النار سازگار
فقیـر و درمانـده گدا و مسکینم تمام هستم هست گناه سنگینم به نامهام غیـر از گنـه نمیبینم فقط تو را فقط تو را العفو الهنـا العفو الهنا العفو دوبـاره برگشتـم دوبـاره راهم ده خودت قبولم کن خودت پناهم ده ثوابی از رحمت بـه هر گناهم ده به درد من ذکرت بود دوا العفو الهنـا العفـو الهنـا العفو به عفوت از خجلت هماره آبم کن دوباره عبـدت از کـرم خطابم کن بگیـر امیـدم را سپس جوابـم کن امید از این درگاه برم کجا العفو الهنـا العفـو الهنـا العفـو هوای نفسم شد به هـر نفس قاتل به روی غیـر تـو بسی گشودم دل اگر چه من عمری شدم ز تو غافل تو خود مرا از لطف بزن صدا العفو الهنـا العفـو الهنـا العفــ پس از هزاران بار که توبه بشکستم ره نجـاتم را ز هــر طـرف بستم هنـوز هـم یـارب امیــدوار استم گفتم و میگویم به هر دعا العفو الهنـا العفـو الهنـا العفـو چو نامـۀ جرمم سیـه شده رویم به درگهت دائم علی علی گویم مگر به نـام او رضـای تو جویم شوی به مهر خود ز من رضا العفو الهنـا العفـو الهنـا العفـو تن ضعیفم را نظـاره کن یارب نامۀ جرمم را تو پاره کن یارب تمام دردم را تو چاره کن یارب بسویم از رحمت دری گشا العفو الهنـا العفـو الهنـا العفـو سازگار
بسکه به روی شانهام کوه گنه کشیدهام شکستهام شکستهام خمیـدهام خمیدهام نوید لطف و رحمت و عفو تو را شنیدهام این من و این عطای تو این تو و این خطای من خدای من خدای من الـه من! الـه من! الـه من! الـه من! نگه مکن نگه مکن بـه نامۀ سیاه من دود گنه به سوی تو بسته ره نگاه من دست عنایت تو گر شود گرهگشای من خدای من خدای من رفیق من تویی تویی حبیب من تویی تویی قرار من تویی تویی شکیب من تویی تویی دوای من تویی تویی طبیب من تویی تویی ذکر خوشت بود دوا به درد بیدوای من خدای من خدای من تو خالقی تو داوری تو اعظمی تو اکبری تو از همـه کریمتـر تـو از همـه فراتری گمان نمیکنم مرا به سوی دوزخت بری مگر نه خلق کردهای بهشت را برای من خدای من خدای من به نـام تـو بـه ذکـر تـو همیشه ابتدا کنم به هر نفس که میکشم خدا خدا خدا کنم اگر بـری بـه دوزخـم باز تـو را صدا کنم رود ز نـار قهر تو به آسمان صدای من خدای من خدای من اگر به دام معصیت هماره مبتلا شدم اگر چه با معایبم اسیـر صد بلا شدم با همه روسیـاهیام زائر کربلا شدم تو خود بگو چه میشود ثواب کربلای من خدای من خدای من چه میشود چه میشود مرا ز من جدا کنی فراریام فراریام خـودت مـرا صدا کنی مـرا بـه راه کربـلا بخـوانی و صدا کنی بـه درگـه اجـابتت همین بود دعای من خدای من خدای من سازگار
خدای مهربان! اگر من بدم تو خود مرا صدا زدی آمدم نمیکنی ز درگه خود ردم استغفرالله و اتوب الیه مرا برای طاعت آفریدی ولی به غیر معصیت ندیدی خمیده از بار معاصی قدم استغفرالله و اتوب الیه تو خواندی از لطف و کرم بندهام من از عنایات تو شرمندهام این من و این گناه بیش از حدم استغفرالله و اتوب الیه ببین چه آورده گنه بر سرم ببخش از لطف و عطا و کرم به حیدر و فاطمه و احمدم استغفرالله و اتوب الیه گرچه گنهکارم و آلودهام بندۀ لطف و کرمت بودهام لطف تو میخواند و میبخشدم استغفرالله و اتوب الیه دلم بود به عفو تو متکی تو خود گواهی که من از کودکی دست به دامان حسینت زدم استغفرالله و اتوب الیه منم گنهکارتر از هرکسی فزون بود جرم و گناهم بسی وای اگر کنی از این در ردم استغفرالله و اتوب الیه سازگار
بچه گی کرده ام، پشیمانم من ندانسته شیطنت کردم بغلم کن دوباره مثل قدیم رو نگردان ز من، غلط کردم
سادگی کار دست من داده همنشین بد از تو، دورم کرد لطف بیش از حد شما؛ امروز بنده ای سر کش و جسورم کرد
سیب سرخ هوس فریبم داد دلم از کرده اش پشیمان است عذر تقصیر پیشت آوردم مهربان، بخشش از بزرگان است
به کجا می شود فرار کنم!؟ بدتر از متهم زمین خوردم حیف آن دست که مرا بزنی نزده؛ من خودم زمین خوردم
آبرو اشک و ندبه و توبه باز هم وازه های تکراری دست های مرا دوباره بگیر تا بفهمم که دوستم داری
شده ام جنس کهنه ی بازار رهگذر، دوست، آشنا نخرد کاش از اول ضرر نمی دیدیم هیچ کس غیر تو، مرا نخرد
نه! من از چشم تو نمی افتم تا حسینی و کربلایی هست ... آبروی مرا نخواهی برد تا که عشق امام رضایی هست
( روسیاهم ) صدا نخواهی زد پای من را قلم نخواهی کرد به دلم دست رد نخواهی زد سنگ روی یخم نخواهی کرد
باز هم روی خوش نشان دادی چقدر خوب شد که زهرا هست غسل گریه کن ای دل غافل روضه ی دست و مشک سقا هست وحید قاسمی &&&&&&&&&&&&&& روزه زیباتر اگر تشنگی همراهش هست بنده را بهتر اگر آه سحرگاهش هست آنکه مجنون حسین است و غلام ارباب دم افطار چه خوب است اگر آهش هست بی سبب نیست که بستند در دوزخ را رمضان ماه علی هست که دلخواهش هست ای معاصی زدگان رحمت او گسترده است بخشش و مغفرتش هست اگر ماهش هست شکر لله که گدای در اوییم فقط ره به بیراهه نبردیم که درگاهش هست به خدا می رسی همراه شهیدان ای دل از مسیر حرم کرببلا راهش هست یاسر مسافر &&&&&&&&&&&& رویم نمی شود که بگویم مرا ببخش با این همه گناه ولیکن خدا ببخش شاید دلت گرفته ازین توبه های سست این بار چندمین ولی آخر بیا ببخش ای مهربان عرش نشین ای همیشه خوب این بنده ی به خاکِ غم افتاده را ببخش شاید چنان بدم که نمی خواهی ای عزیز! از جرم هام بگذری، اما چرا؟ ببخش حالا تو هستی و من و تصمیم آخرت یا غرق کن درون عذابم...و یا ببخش کوه گناه خالص و خوبی همه ریا رویم نمی شود که بگویم مرا ببخش علی اصغر ذاکری نسب &&&&&&&&&&&&رو ندارم که به این خانه بیارند مرا با مناجات مگر که بکشانند مرا یازده ماه فراری شدنم می ارزید تا در این ماه سر سُفره نشانند مرا چون غباری به سر دامنتان بنشستم کرمی کن که معاصی نتکانند مرا آمدم توبه کنم بسکه سرم خورده به سنگ پس بگو پای برهنه ندوانند مرا من بیچاره که از فیض رجب جا ماندم چه کنم تا که به یاران برسانند مرا رو سیاهم تو که احوال مرا می دانی وای اگر از در این خانه برانند مرا راه بخشیده شدن در مه غفران این است از غلامان حسین تو بخوانند مرا مهدی نظری &&&&&&&&&&&&&&&از ما عجیب نیست دعایی نمی رسد از تحبس الدعا که صدایی نمی رسد
ما تحبس الدعا شده ی نان شبهه ایم آنجا که شبهه است عطایی نمی رسد
پر باز میکنم بپرم ، میخورم زمین بال و پر شکسته به جایی نمی رسد
باید تنم پی سپر دیگری رود با روزه های ما به نوایی نمی رسد
با دست خالی از چه پل دیگران شوم دستی که وقف شد به گدایی نمی رسد
ای میزبان ! فدای تو و سفره چیدنت آیا به این فقیر غذایی نمی رسد ؟
من سالهاست منتظر یک ضمانتم آخر چرا امام رضایی نمی رسد؟
از من مخواه پیش از این زندگی کنم وقتی برات کرب و بلایی نمی رسد
علی اکبر لطیفیان
********************
الهی به این بنده فرصت بده به توفیق بر نفس رخصت بده
شب چارمی بازهم آمدم خودت روز محشر شهادت بده
عوض کن مزاج مرا با دعا به من حس سبز عبادت بده
سر سفره ات زاهدان سائلند به این هم نشینی سعادت بده
اگر اوج انسانیت بندگی ست به آزادی من اسارت بده
...چه می خواهی از من سر و دست و پا ....بهایت چقدر است قیمت بده
.......
شبیه مظاهر حبیب آمده پر از عطر خوش بوی سیب آمده
حسین امشب آمد به بالین من برای مریضت طبیب آمده
سراغ من خسته انگار که غریبانه حس غریب آمده
کنون وقت گریه است زینب بیا به گودال آن نانجیب آمده
گلی را که گم کرده ای روی نیزه بمیرم که شیب الخضیب آمده
برچسبها: مناجات, شب جمعه, ماه رمضان
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۱/۰۵/۱۷ساعت ۶ ب.ظ توسط سید ماشاالله باختر
|
|
|
