سید‌مهدی میرداماد می‌گوید: شب تاسوعای سال ۸۴ خدمت رهبر انقلاب رفتم، آقا می‌دانستند كه من از قم می‌آیم، پرسیدند: جلسه قم شما تعطیل است؟ گفتم: خیر؛ سریع برمی‌گردم، گفتند: سعی كنید آن خاكریزی كه در قم دست گرفته‌اید، حفظ كنید.
به گزارش جهان، سیدمهدی میرداماد، فرزند انقلاب است؛ متولد بهمن 1357 در شهر اهواز، اما دست تقدیر برایش نگاشته كه لیاقت داشته باشد، در حریم پاك معصومه اهل بیت(ع) نوكری كند و با عاشقان و دلباختگان حضرت اخت الرضا(س) نفس بزند، سید مهدی میرداماد، بدون تردید یكی از رویش‌های اصلی جامعه مداحی كشور است كه با استفاده از محضر علما و پیرغلامان، جوانان بسیاری را از سراسر كشور به مجلس سیدالشهدا بكشاند.
 
در گفت‌وگوی سایت عقیق با میرداماد این مطالب بیان شده است: 
 
راه میرداماد از طلبگی تا مداحی
 
*سید مهدی میرداماد روزگاری طلبه بود، چرا تحصیل در حوزه علمیه را ادامه ندادید؟
 
-اگر بخواهم دلی پاسخ بدهم، باید بگویم كه شاید لیاقت ادامه تحصیل در حوزه را نداشتم، احساس و اعتقاد من بر این است كه خوردن نان امام زمان(عج) یك وی‍‍‍‍‍ژگی‌های خاصی می‌خواهد و انصافاً طلبه بودن یك منش خاصی را می‌طلبد كه شاید من آن  منش را دارا نبودم و الان هم افسوس می‌خورم، من از وقتی كه وارد حوزه شدم، تصمیم نداشتم ملبس شوم، دلم می‌خواست در فضای علمی حوزه حرف برای گفتن داشته باشم، به هر حال آن روزگار مشكلاتی برایم پیش آمد كه راهی جز ترك حوزه نداشتم، البته هنوز هم كه هنوز است از این بابت كه ادامه ندادم، افسوس می‌خورم.
 
*اما حتما همین سابقه طلبگی شما در موفقیت‌تان در حوزه ستایشگری اهل‌بیت موثر بوده است، قبول دارید؟
 
-من نمی‌دانم معیار شما برای سنجش یك آدم موفق چیست، این لطف شماست كه من را موفق می‌دانید.
 
*ولی ما اصلاً تعارف نمی‌كنیم، سید مهدی میرداماد قطعاً یكی از چهره‌های موفق مداحی در كشور ماست.
 
-فكر می‌كنم امروز در دامنه قله‌ای ایستادم كه برای خود تصور كرده بودم، خودم را آدم خودخواه و جاه طلبی نمی‌دانم، ولی دوست داشتم در دستگاه سیدالشهدا(ع) چه از نظر فنی و چه از نظر كیفی، بیشتر و بهتر می‌بودم، ولی در مجموع احساسم بر این است كه اگر به موفقیتی دست پیدا كرده‌ام، نقطه شروع‌اش از حوزه بوده و پله‌های صعودش از حوزه شكل گرفته و اگر حوزه و تحصیل در حوزه نبود، شاید این اتفاق به این سرعت رخ نمی‌داد، البته تصورم بر این است كه الان هم در همان جبهه مشغولم و فقط خاكریزش تغییر كرده، كار ما تبلیغی است و بالاخره كار تبلیغی هم پُست و لباس نمی‌شناسد، من با همه توجهی كه به بحث تبلیغ دارم، خودم را یك طلبه می‌دانم و این دو قابل تفكیك نیست.
 
اساتیدی كه بر روی سید مهدی میرداماد بیشترین تاثیر را داشتند
 
*استاد نداشتن شاید یكی از آفات برخی از مداحان جوان باشد، شما در محضر چه اساتیدی نشسته‌اید؟
 
-من اساتید زیادی داشتم، خیلی‌هایی كه یك ساعت پای منبرشان نشسته‌ام و بر خودم وظیفه می‌دانم كه ایشان را استاد خودم بدانم، ولی چند نفر تاثیر و نقش بیشتری داشتند و همیشه یادشان می‌كنم؛ حاج آقا منصور ارضی در بحث مناجات و روضه خیلی كمكم كردند، هم چنین حاج علی آقای انسانی؛ این دو بزرگوار در واقع مسیر اصلی را نشانم دادند و در طول مسیر هم از حاج محمود كریمی، حاج محمد رضا طاهری و حاج حسن خلج  بهره‌مند شدم، البته در حوزه علمیه هم در محضر بسیاری از بزرگان تلمذ كردم كه اگر بخواهم از همه نام ببرم، طولانی می‌شود.
 
*شما زیاد اهل شعر حفظ كردن هستید؟
 
-واقعا نمی‌دانم، علیرغم اینكه حفظ اشعار خوب است، ولی خیلی زمانش فراهم نمی‌شود، امروزه مداحی یك علم به حساب می‌آید و البته علم به روزی هم هست، همان طور كه قبلًا هم گفتیم سلامت شعر نسبت به حفظ شعر از اهمیت بیشتری برخوردار هست، ما در طول سال اشعار و قصیده‌هایی را كه به دستمان می‌رسد، بررسی می‌كنیم و همین مرور و تكرار باعث می‌شود كه اشعار را حفظ شویم، خیلی از اشعاری را كه در قدیم می‌خواندم، حفظ هستم، چون آن موقع فرصت بیشتری داشتم، ولی الان تراكم جلسات این اجازه را نمی‌دهد كه به حفظ اشعار بپردازیم.
 
میرداماد شعر جوششی را بیشتر می‌پسندد
 
*فكر نمی‌كنید این گونه كیفیت فدای كمیت شود؟
 
-ببینید ما دو نوع شعر داریم؛ معمولاً شعرا یا جوششی شعر می‌سرایند یا كوششی، هر دو نوع هم قابل طرح است، ما شعر جوششی سید حمید رضا برقعی را داریم كه قبل از ماه رمضان برای حضرت علی(ع) سروده و هر چند وقت یك بار یك چشمه‌ای  از این شعر می‌جوشد و او آن را در اختیار ما قرار می‌دهد و ما می‌توانیم آن را حفظ كنیم و كیفیت بالایی هم خواهد داشت، اما شعر كوششی هم نوعی از شعر است كه به مناسبت خاصی سروده می‌شود و نمی‌شود آن را حفظ كرد، ولی معمولاً بر اثر تكرار در جلسات بعضی‌هایش را حفظ می‌شویم.

چرا مداحان قدیمی بهتر هستند، میرداماد جواب می‌دهد
 
*برسیم به فضای عمومی مداحی جوانان، فكر می‌كنید حال و هوای معنوی مداحان امروز بیشتر است یا قدیمی‌ها؟
 
-بحث مداحان دیروز و امروز نیست، من جواب شما را در یك كلمه خلاصه می‌كنم؛ باور، اگر باور در یك مداح به اوج خودش برسد و بفهمد كه برای چه كسانی می‌خواند و چه تعهد و وظیفه‌ای را بر دوش دارد، همه اینها حل می‌شود، من خودم از مداحان نسل جدید به حساب می‌آیم، به اصطلاح مداح نسل امروز، اعتقادم بر این است كه یكی از حلقه‌های مفقوده جلسات ما فضای معنوی و بعد روحانی یك مداح است، مداحان قدیم ما برای خودشان یك مرشد و پیر طریقی بودند مثل: «شیخ مهدی سراج»، «حاج اكبر مؤذن»، «مرحوم علامه»  و ... كه مردم به آن‌ها اعتقاد داشتند، چون آن موقع مداحان خیلی نكات را در خواندنشان رعایت می‌كردند كه مردم هم به آن‌ها اعتقاد پیدا می‌كردند. ما تابلوهایی هستیم كه مردم به محض آنكه نگاهمان می‌كنند، یاد روضه و مجلس می‌افتند، درستش هم همین است، اصلاً نباید هم یاد چیز دیگری بیفتند، پس همه اینها به همان باور بر می‌گردد، در واقع اگر باور كردیم كه باید به چه جایگاهی برسیم، از خودمان مراقبت می‌كنیم و وقتی مراقبت كردیم خود به خود خیلی از اتفاقات معنوی و مثبت می‌افتد.
 
ملاك‌های مداح واقعی از منظر مداح نسل جوان
 
*پس شما «باور» را یكی از ملاك‌های مداح حقیقی می‌دانید، چه شرایط دیگری برای نوكری اهل بیت(ع) وجود دارد؟
 
-مداحی دو بال دارد؛ یك بال معنوی و یك بال فنی كه بال فنی‌اش همان صداست كه مهمترین ابزار است؛ جنس صدا باید صدای مداحی باشد، اما بال معنوی‌اش قطعاً خیلی جای صحبت دارد، در واقع می‌شود گفت كه مداحی یك هنر معنوی است و مداح باید همانی باشد كه مردم می‌بینند و لمس می‌كنند، اگر مداح در مجلس منقلب می‌شود، باید این انقلاب از درونش باشد، روزی در محضر بزرگواری گفتم :«چطور می‌توانم یك مداح خوب باشم؟» فرمود: «هر وقت توانستی زودتر از مستمع‌ات گریه كنی، مداح خوبی خواهی بود.» این حرف، حرف ساده و در عین حال خیلی عمیقی است، مداح باید یك عامل به تمام معنا باشد و این اتفاق از خودش شروع و به مستمع ختم شود.
 
از طرفی هم باید مراقب باشیم كه مداحی شغل نشود، مداحی یك علم تركیبی است و نیاز به كار، تمرین و خلاقیت دارد، ما برای اینكه دچار روزمرگی نشویم، باید خلاقیت زیادی از خودمان نشان بدهیم. سال‌هاست كه به بحث آموزش مداحی پرداخته‌ایم و الان هم یك كارگاهی داریم كه به طور تخصصی به این امر می‌پردازد، چون خودم معلم هستم و آموزش می‌دهم، همیشه توصیه‌ام به دوستداران مداحی این بوده و هست كه مداحی یك علم تجربی است و بهترین كارگاه و كلاس، هیئت و حضور پای منبر است، مداحی را باید به صورت حسی آموخت و البته كلاس هم بی‌تأثیر نیست و در واقع حكم دفترچه راهنما را دارد.

سخت‌ترین مجلس میرداماد كدام است
 
*شما بیشتر به روضه‌خوانی برای كدام یك از ذوات مقدسه دلبستگی دارید؟

هر روضه‌ای حال و هوای خودش را دارد، اما بیشترین دلبستگی و وابستگی را به روضه حضرت زهرا(س) دارم و یكی از سخت‌ترین مجالسی كه خیلی هم مشتاقش هستم، مجالس ایام فاطمیه است.

توصیه‌ای كه رهبر انقلاب به میرداماد كرد
 
*شما چند سالی هست كه توفیق روضه‌خوانی در محضر مقام معظم رهبری را پیدا كرده‌اید، از مجالس آقا برایمان بگویید.
 
-خب احساس بنده قابل وصف نیست، چون در محضر نائب امام زمان(عج) بودن و خواندن بسیار سنگین و البته دلنشین است، ولی هر كدام از جلساتی كه ما داشته‌ایم، فضای خاص خودش را داشته است، عمده تذكرات آقا در این مجالس از یادم نمی‌رود، شب تاسوعای سال  84 رفتم خدمت ایشان، آقا می‌دانستند كه من از قم می‌آیم، پرسیدند: «جلسه قم شما تعطیل است؟»، گفتم: «خیر سریع بر می‌گردم». فرمودند: «سریع برگردید، من هم راضی نیستم، شما این همه راه را می‌آیید»، گفتم: «آقا ما با سر می‌آییم خدمت شما» و حضرت آقا پاسخ حكیمانه‌ای دادند: «سعی كنید آن جبهه و خاكریزی را كه در قم دست گرفته‌اید،حفظ كنید، هر كدام از شما یك فرمانده جبهه فرهنگی اهل بیت هستید»، وقتی برگشتیم و با آقای سلحشور صحبت شد، گفتیم همین كه ایشان تاكید كردند كه این جبهه را ترك نكنید، پس به ما فهماندند كه ما سربازیم و به مقام سربازی رسیده‌ایم، پس شرایط خیلی متفاوت است، از آن سال به بعد با بصیرت بیشتری مجلس‌داری می‌كنیم.
http://www.jahannews.com/vdcfmvd0tw6dvva.igiw.html


برچسب‌ها: میرداماد, مداح, مصاحبه
+ نوشته شده در  سه شنبه ۱۳۹۱/۱۲/۲۲ساعت ۸ ق.ظ  توسط سید ماشاالله باختر  |